Loader
Küfrün Karanlıklarından, Vahyin Aydınlığına...

Ahid-2

Özcan YILDIRIM 2019-04-15

 Zümrüt ve annesi hastanenin bekleme bölümüne geçmişti. Nedim de kayıt için hasta kabul bölümüne ilerledi ağır adımlarla. Beklemeye başladı bankonun önünde. Tarifi zor karmaşık duygular içerisindeydi. Zümrüt’üne baktı. Etrafı ne de güzel ve masumca seyrediyordu. Sadece görüntü vardı, ses yoktu ona. Süzüyordu şefkatli gözlerle. Dayanır mıydı baba yüreği. Doldu gözleri. Tüm kalbiyle dua ediyordu ona.

Buyrun efendim!” sözüyle kendine gelmişti. Sıra ondaydı. Verdi Zümrüt’ün kimliğini. Kayıt işlemindeki rutin soruları yanıtlamaya başlamıştı. Kesik, kısık sesiyle. Elini bankoya dayamış, başı lobiye dönük. Eşinin “Ne oldu!” dercesine işaretine her şeyin yolunda olduğunu ifade eden ima ile karşılık vermişti.

Kayıt işlemi yapan kadının kullandığı klavyenin sesi içinde şiddetli bir eko oluşturuyordu. Gözlerini yer yer kapatıp dua ediyordu. Böyle bir duyguyu ilk defa yaşıyordu. Hayatının bir dönüm notasıydı şu an. Şimdi ücreti isteyecek ve biz de tıpış tıpış döneceğiz, diyordu. Nasıl döneceğiz, nasıl diyeceğim ki eşime ve kızıma… Düşünceler kemiriyordu beynini. Oracıkta düşmese iyiydi.

Ameliyat ve ilk gün yatış ücreti 33.400 TL tutuyor beyfendi.”

Geldi beklediği cümle. Malumun ilanı.

Tamam yolda geliyor para.” diyebildi yutkunarak. Cevapsız ve şaşkın bir bakışla karşılaşınca da başka yerden esmeye başladı: “Malum İstanbul trafiği. Siz işlemi yapın, para yolda.” (Şu İstanbul trafiği de olmasa…)

Peki.” dedi kadın. “Siz hastayı üçüncü kata çıkartabilirsiniz. Arkadaşlar yardımcı olacaklar.”

Derin bir nefes aldı. Eşini ve kızını alarak çıktı yukarıya.

Para yolda falan değildi. Zaman kazanmaktı gayesi. Bugün ameliyat olur, birkaç gün sonra da taburcu. Ameliyata almadan parayı da isteyebilirlerdi. O zaman yanardı devreleri.

Aşağı indi tekrar. Çıktı kapıdan. Düşünce hurdalığına dönmüştü beyni. Kapı önünde bir yandan sigara denilen illeti köklüyor, bir yandan neler olacağını düşünüyordu.

Beyefendi para peşin yatırılmadan kayıt, yatış yapamıyoruz. Hastanemizin prensibi bu. Ödeme yapamazsanız kayıt yapamayız. Kusura bakmayın.”

Personel şefi olacak kadın, başka bir hasta yakınına bunları söylüyordu. Kendisi de kayıt yaparken oradaydı ama başka bir şeyle meşguldü. Duyurmamıştı Allah. Bir sonraki hasta (müşteri) prensiplerine takılmıştı. İyi sıyırdım, dedi içinden. Allah’ın yardımından başka bir şey değildi olan.

Saat 09.30’u gösteriyordu. Fazla vakti yoktu. Bir-iki saate ameliyat işlemleri için çağırabilirlerdi. O zaman çatlardı işi işte. Hastane odasından geri dönmek de ıstırap ötesi olurdu.

Biraz daha vakti vardı. Ama neye? İşte onu bilmiyordu. Çünkü istemedik yer, çalmadık kapı, açmadık telefon numarası bırakmamıştı.

Merter’de paraya para demeyen kumaşçı tanıdığına gitmişti. Kimsede olmazsa onda vardı. En zor zamanlarda yapardı ona takanak. Sonrasında da öderdi tastamam. “Kasası da gönlü de dolu adamdır Necmi Abi.” derdi daima. Gel gör ki o da nakitleri yatırmıştı kumaşa. Gönlü dolu, kasası boştu bu defa. "Olsa canım feda Nedim’im biliyorsun." demiş ve bir lira alamadan şapkasını önüne almıştı Nedim.

Kendi arabası da vardı BMW. Götürmüştü galericiye. Ne verirse kabulüydü. Galericiler de malum. Hurdacıya satsan daha kârlıdır. Tam anlaşmışlardı ki arabanın üzerinde değerinin on katı haciz olduğunu öğrenmişti oracıkta. Basmıştı kalayı abisine. Hacizli araç satmışsın bana, diye.

Aynı gün arkadaşı Vedat’ın arabasını da istemişti. Tereddütsüz kabul etmişti arkadaşı. Kara gün dostuydu. Tabi ertesi gün Vedat’ın babası taş koyunca bir kapı daha yüzüne kapanmıştı Nedim’in.

Gayrimeşru âlemde sormadık kimse bırakmamıştı. Ameliyat öncesindeki üç gün telefon rehberinde kim varsa hepsiyle iletişime geçmişti. Hayatında bu kadar kapı aşındırdığını hatırlamıyordu. Yetmedi, anne babası da akrabalara, köye varana dek sormuşlardı. Yok oğlu yoktu, kısacası. Allah tüm kapıları kapatmıştı. Her şeyin O’nun elinde olduğunu bugünlerde daha iyi anlamıştı. Allah dilemeyince kulun dileyemeyeceğini de…

Bu düşüncelerle ezdi izmariti iskarpinin ucunda. Eşine telefon açıp, bir gelişme olursa haber vermesini söyledi.

Uzaklaştı hastaneden. Nereye gittiğini bilmeden. Tarumar olmuştu zihni. Artık ne düşüneceğini bilemez hâle gelmişti. Birinden sıyrılsa ötekine kapılıyordu. Bir yandan içinde bulunduğu çaresizlik, günahları ve Allah’a verdiği sözler…

Nereye kırdığını bilmiyordu direksiyonu. Nasıl olduğunu da. İki defa soldan asılmışlardı kornaya. Çevirdi yönünü Üsküdar sahile. Mekâna.

Düşündü uzun uzun. Zihnini toparlamaya çalıştı. Nafile. Çok bilinmeyenli bir denklemin merkezindeydi. Yarım saat geçmiyor ki eşini arıyordu. Aldılar mı diye ameliyata. Bir alsalar gerisi kolaydı Allah’ın izni ile. Hoş, söküp iade edecek hâlleri yoktu. Cihaz takıldı mı, tamamdır.

Telefon çaldı. Arayan eşi idi. Korku ve ümitti içindeki. Açtı. Başka bir hasta aynı ameliyatı olacaktı. Ameliyat da yarın 10:30’a kalmıştı. Yarın tekrar giriş de yapabilirlerdi. Aksi halde günlük 1400 TL daha eklenecekti. Girişi zor bela yapmış Nedim. Geri adım atar mı. Battı balık yan gider. 1400 TL’ye verdi onay.

Düşünce ve iç dünyasındaki çatışma yarına kadar devam edecekti. Boğazındaki sigaranın bıraktığı o pis tat da midesini bulandırmıştı. “Sanki terkedilmiş bir viraneyim.” diye mırıldandı, boğuklaşmış sesiyle. Kimseyi arayıp sormak istemiyordu artık. Çünkü kimse de gerçekten yoktu. Az bir kısmı ise menfaat üzerine ilişki kurduğunu anladığı kimselerdi. Düşünce bir tekme de onlar atmıştı.

Eeee Nedim” dedi. “Menfaat köşelerinde kurulan dostluklar çile yokuşunda son bulur.” Kendi hayatında sahte dostluklarla karşılaştığında yinelediği kendi sözüydü. Çok insan tanımıştı bu âlemde. İleride de karşılaşmaya devam edecekti.

Bindi aracına eve gitmek üzere. Hastanede gözükmek istemedi. Ameliyata kadar arazi olmaktı gayesi. Kimseden haber de yoktu. Artık beklemiyordu da. Beklediği bir tek Rabbinin açacağı bir kapıydı.

Gece Rabbinin huzurunda durdu yine. Yineledi ahidlerini. Çocuğu ameliyat olur ve bu sıkıntıdan kurtulursa artık Allah’ın istediği bir kul olacaktı. Çabası, gayesi sadece O’nun için olacaktı. Gözyaşlarına gözyaşları, dualarına dualar ekledi. Etti sabahı.

 

Bugün ne olacaktı acaba? Gitmeyecekti ameliyat bitene dek. Bekledi haber yine. 09:00, 09:30, 10:00... Zaman geçmek bilmiyordu onun için. İşin son kertesine gelmişti. “Hâlâ almadılar ameliyat için.” cümlesini ne de çok duymuştu eşinden.

Evde de duramadı. Bilinmeze doğru çıktı yola. Dilinden dualar dökülüyordu. Gözyaşlarını durmaksızın sildiği elinin ıslaklığı direksiyon simidine geçmişti.

Telefonu çaldı. Arayan eşiydi. Derin bir nefes aldı. “Rabbim güzel bir haber olsun.” diyerek açtı.

Gelen haberle yerdeydi telefon.

Devam edecek inşallah...

 

Bu Sayfayı Paylaş :